در تـمــام مَـنِ مَـن جاری و دمـسـاز مـنیتو خود آن مـرغ سـعادت، هـمه آواز منیزنـدگی بــا تـو مـرا بــال پریدن آموختتـو هــمان ناب تریــن ،لــذت پـرواز مـنیبا تو گویم سخن از شـرح پـریشان حالیقبله ی عـشق تـویی، محـرم هـر راز مـنیکوک آهـنگ دلـم بـا نـفست بَــه زیـباستفـصل اُمـید مـن و مستی هــر ساز مـنینـدهم بر دو جـهان روی چو ماهت هـرگزدر گـلــستـان دلـــم،آن گـــل طـنــاز مــنیآخر ای عشق بگو بی تو چه آید به سرم؟ای کـه پــایان مـن و نـقطه ی آغـاز مـنیعباس محمودی میمند

بـــه روز تنــگ دسـتــی بـاش حــاتَـم

بـبخــــشا تــا فــُــزون گـــردد دمـادم

هــویدا گر تو خواهے گـوهــر خویش

نــگردد جــز بــه رنـــجی، گنــــج آدم